ÇOCUKLUĞUN BİTTİĞİ YER- A.Dersim GÜLER

Elinde ki sigaradan derin bir nefes çekti. Ciğerlerine doluşan dumanın bir kısmını savurdu esen rüzgâra. Rüzgâr alıp dumanı, uzaklaştı oralardan. Gökyüzüne baktı . Gök karanlık, yıldızlar kayıptı. Sanki bir daha sabah olmayacaktı. Ömrü karanlıkta çırpınan bir kelebekti o an. Üzerinde ki mor hırkasının içinde ki bedeni titreyince anladı çok üşüdüğünü. Kolunu uzatıp sokak lambasının ışığına doğru, saatine baktı. Geceydi. Zamanın ne önemi vardı ki. Döneceği o eve dönmek şu an istediği en son şeydi. Son yılları bir bir gelip geçti gözlerinin önünden.  Bir gece şemsiyesiz yakalanmıştı yağmura. Eve varınca annesi “Ez tore bımıri, ma to benay nöes”demişti. Ve bir aşkın acımasızlığı kavurunca yüreğini, yine annesine sarılıp ağlamıştı çocuklar gibi. Nasılda güzel, nasılda sıcak öpmüştü defalarca. “Meberbı kenamı ,meberbı” demişti…

   Elini uzattı ,yakalamak için, tutamadı. Avuçlarına baktı, gözlerinden süzülen damlalar tuttu ellerinden. Omuzlarının ağlamaktan sarsıldığının farkında değildi. Durdu rüzgâr, yağmur başladı. Yeniden kafasını kaldırıp gökyüzüne, gözlerini yıkadı yağmur suları ile.  Bir sigara daha yaktı. Hiç aldırmadan ıslanmışlığa ,derin derin çekti sigaranın dumanını ciğerlerine. Bugün tam bir hafta oldu gidişi dedi. Onsuz tam bir hafta ve ben nefes alıyorum. Acıtıyor aldığım nefes göğsümü dedi. Sokaktan akıp giden yağmur suyuna anlatırcasına derdini, gözleri ile izledi sokağın sonuna doğru kAybolup giden su yatağını. Ben ilk kez bir hafta önce, tamda bugün büyüdüm dedi. Ve düşündü annesinin kucağına sığındığı o kış akşamlarını.  Kaç yaşında olduğunun ne önemi vardı ki, o hep çocuktu annesinin kollarında.  Kokusunu özledi yüreğinin derinliklerinde. Bir annenin gittiği yerde başlarmış çaresizlik vE bitermiş çocukluk. Çocukluğun bittiği yerde ,gelecek gülermi insana?

Kalktı oturduğu tahta banktan, yürüyecekken durdu adımları. Kapıyı açacak kimse yoktu ki evde. Bir anahtarı vardı, oda kimsesizlikti. Geri döndü ve oturdu biraz önce kalktığı tahta banka. Hasta olacaktı belli. Ayağında ki spor ayakkabısının içine kadar ıslanmıştı. Üşüyordu bütün bedeni. Sıcaktan kavrulan sadece yüreğinde ki acı ve yanaklarından süzülen yaşlardı…

  Dönüp son kez baktı, tıpkı kendisi gibi yalnız kalmış Dersim sokaklarına. Ne de çok benziyordu  bu sokaklar kendisine. Onlarda bir soykırım da yitirmişti atalarını…

A.Dersim GÜLER

Simurg-News'i sosyal medyadan da takip edebilirsiniz!
Translate »